معرفی
بردیا کیارس، مدرس ویولن کلاسیک، پس از یک وقفه دو‌ساله برای برگزاری کارگاه آموزشی به همت آموزشگاه موسیقی اخلاقی، بار دیگر به کرمان سفر کرد. او در این گفت‌وگو دیدگاه‌های خود را درباره آموزش موسیقی، تفاوت‌های ساختاری موسیقی ایرانی و غربی، و شرایط هنرمندان در دوران کرونا بیان کرده است.
ارزیابی از کلاس‌های کرمان
استاد کیارس پیشرفت قابل‌توجهی را هم در هنرجویان قدیمی و هم تازه‌واردان کلاس‌های کرمان مشاهده کرده و آن را نتیجه تلاش و تمرین مستمر آن‌ها می‌داند.
آموزش مجازی در دوران کرونا
او معتقد است اگرچه کلاس‌های آنلاین در دوران کرونا راه‌حلی ضروری بودند، اما به دلیل مشکلات فنی مانند سرعت اینترنت، هرگز نمی‌توانند جایگزین کامل کلاس‌های حضوری در آموزش موسیقی شوند.
تفاوت اتودهای آموزشی در سازهای ایرانی و غربی
به گفته او، ریشه تفاوت‌ها و ناهماهنگی‌های سلیقه‌ای در اتودهای موسیقی ایرانی، به سابقه کوتاه‌تر مکتوب‌سازی این موسیقی (حدود صد سال) در مقایسه با حدود چهارصد سال تحقیق و پژوهش در موسیقی غربی بازمی‌گردد. انتقال شفاهی و سینه‌به‌سینه موسیقی ایرانی باعث بروز تغییرات و تفاوت‌های اجتناب‌ناپذیر شده است، در حالی که در موسیقی غربی ساختار سازها و آموزش کاملاً استاندارد و مشخص است.
اجرا در دوران کرونا
استاد کیارس با اشاره به تجربه اجرای گروهی در دوران کرونا، بر اهمیت حضور معنوی مخاطبان تأکید کرد و گفت که دانستن اینکه مخاطبان از خانه در حال تماشا هستند، به هنرمندان دلگرمی می‌داد.
آسیب‌های هنرمندان در دوران کرونا
او با انتقاد از عدم حمایت کافی از هنرمندان غیردولتی در دوران همه‌گیری، اشاره کرد که تنها نوازندگان ارکسترهای دولتی و صداوسیما حقوق دریافت کردند، در حالی که اکثریت هنرمندان کشور بدون حمایت مالی باقی ماندند.
هنرمند متعهد
از دیدگاه او، تعهد در هنر ریشه در تعهد انسانی دارد؛ هرکس در تمام جنبه‌های زندگی خود درست و مسئولانه عمل کند، طبیعتاً هنرمندی متعهد نیز خواهد بود.
نقد سازنده
استاد کیارس اظهار می‌کند که هرگز نقد ننوشته بلکه نظر داده است. رویکرد او یادگیری از هر اثر هنری است، و معتقد است در کنار سلیقه شخصی، رعایت اصول علمی و فنی هنر نیز اهمیت اساسی دارد.
نگرانی درباره آموزش‌های نادرست
او در پایان به آسیب‌های ناشی از آموزشگاه‌های فاقد صلاحیت اشاره کرد که با اعتمادبه‌نفس کاذب، وقت و هزینه هنرجویان را هدر می‌دهند. او خواستار بازگشت به وجدان حرفه‌ای مدرسان و ایجاد ارتباط بیشتر میان هنرجویان شهرهای مختلف ایران، به‌ویژه کرمان و تهران، شد.
